Nie ma Blondynki nad Tamizą bez Tamizy i bez trasy spacerowej nad tą rzeczną karmicielką Londynu. A zatem czas ruszać w drogę i to urodzinową! Zabieram Was na…
SPACER NA TRASIE OD MURU COVIDOWEGO DO BATTERSEA POWER STATION
Z okazji 4-tych urodzin mojego bloga tym razem oprowadzę Was po samym centrum miasta, odkrywając przed Wami wspaniałą promenadę pełną niespodzianek, także dla mnie, która właściwie dopiero teraz zobaczyłam ją w pełnej krasie. Wcześniej chadzałam tam w nocy i niewiele widziałam. Tak to jest z Londynem, który nie przestaje mnie zaskakiwać.


Mur z czerwonych serc
Zaczynamy przy National Covid Memorial Wall, czyli murze pamięci poświęconym ofiarom pandemii. Idąc obok niego można zobaczyć ponad 245 tysięcy ręcznie namalowanych czerwonych serc.
Każde oznacza jednego człowieka, którego zabrakło. To miejsce robi wrażenie i zdecydowanie nie jest kolejnym londyńskim punktem do odhaczenia na Instagramie.
Mix historii z nowoczesnością
Dalej ruszamy w stronę Lambeth. I tu zaczyna się całkiem interesująca mieszanka historii, architektury i nowego Londynu, który najwyraźniej postanowił wydać wszystkie pieniądze na nieruchomości nad Tamizą.
Najpierw mijamy Lambeth Palace – oficjalną londyńską rezydencję arcybiskupa (a właściwie arcybiskupki) Canterbury. Historia tego miejsca sięga średniowiecza, a pałac przez wieki był świadkiem niejednej kościelnej i politycznej rozgrywki.
Tuż obok znajduje się Garden Museum, mieszczące się w dawnym kościele St Mary-at-Lambeth ( musicie wiedzieć, że Londyn nawet z cmentarza i starego kościoła potrafi zrobić muzeum ogrodnictwa). Wybieram się tam i wybieram, żeby pokazać Wam ten ogrodowy fenomen i choć wciąż nie dotarłam to na pewno w końcu tam dotrę, obiecuję!
Chwilę później mijamy Lambeth Bridge – charakterystyczny czerwony most, z którego rozciąga się piękny widok na Westminster.
Ale prawdziwy sekret na tej trasie czeka na specerowiczów tuż przy Vauxhall, gdzie stoi jeden z najbardziej rozpoznawalnych budynków brytyjskiego wywiadu, czyli siedziba MI6. Architektura trochę jak z filmu o Bondzie, co zresztą trudno uznać za przypadek.
Na wysokości Vauxhall uwagę przyciąga również St George Wharf Tower – smukły, nowoczesny wieżowiec, który wyrósł nad Tamizą niczym szklana igła. Trudno go przeoczyć, nawet jeśli człowiek bardzo stara się patrzeć wyłącznie na rzekę.
W cieniu Dziewięciu Wiązów
A zaraz potem wchodzimy w Nine Elms. To jedna z największych londyńskich przemian ostatnich lat. Dawne tereny przemysłowe i magazynowe zamieniają się w elegancką dzielnicę apartamentowców, restauracji, ambasad i przestrzeni publicznych. Niektóre budynki wyglądają, jakby architekci dostali nieograniczony budżet i polecenie: zaskoczcie nas.
Po drodze mamy między innymi Ambasadę Stanów Zjednoczonych – nowoczesną, geometryczną bryłę przypominającą szklany kryształ, otoczoną wodą i zielenią. Trzeba przyznać, że amerykańska dyplomacja zadbała o odpowiednio spektakularną siedzibę.
Obok czeka na Was się Embassy Gardens, słynące z podniebnego basenu Sky Pool, zawieszonego pomiędzy dwoma budynkami. Tak, basen wisi w powietrzu. Bo najwyraźniej zwykłe pływanie na poziomie gruntu przestało być wystarczająco ekscytujące.
Ale największą przyjemnością tej trasy jest sama promenada. Szeroka, zadbana, z pięknymi widokami na Tamizę, z nowoczesną architekturą, zielenią, niewielkimi placami i mnóstwem miejsc, w których można przysiąść i zwyczajnie popatrzeć na rzekę.
Są tu ciekawe instalacje, drewniane tarasy, nietypowe elementy małej architektury i siedziska, które wyglądają jak… sedesy. Tak, dobrze czytacie. Londyn najwyraźniej uznał, że skoro już człowiek ma odpocząć, to może zrobić to w naprawdę oryginalnej pozycji. Nie wiem, kto był pomysłodawcą, ale zdecydowanie miał fantazję – gównianą.
Po drodze warto zwrócić uwagę na Coaling Jetty, dawny pomost do rozładunku węgla, który przypomina o przemysłowej przeszłości tej części Londynu. Dziś to przestrzeń spacerowa i miejsce odpoczynku, z którego można podziwiać potężną elektrownię.
I wreszcie ona!
Battersea Power Station. Cztery monumentalne kominy, charakterystyczna ceglana bryła i historia, która zaczęła się od dostarczania prądu Londynowi, a skończyła na jednej z najbardziej spektakularnych rewitalizacji przemysłowych w mieście.
Elektrownia działała do 1983 roku, później przez dekady niszczała, a dziś mieści sklepy, restauracje, lokale rozrywkowe i przestrzenie publiczne (więcej o niej pisałam Wam tutaj).
Miłośnicy Pink Floydów rozpoznają ją oczywiście z okładki albumu Animals z 1977 roku. Można też wjechać szklaną windą do jednego z kominów i obejrzeć Londyn z wysokości 109 metrów (byłam tuż po otwarciu, widziałam, warto!).
I tak kończy się nasz blogowo-urodzinowy spacer – od czerwonych serc upamiętniających ludzkie tragedie, przez średniowieczne pałace, siedzibę szpiegów, futurystyczne ambasady i basen zawieszony nad głowami mieszkańców, aż po elektrownię, która dostała drugie życie.
Londyn ma tę niezwykłą właściwość, że potrafi na jednym spacerze pokazać kilka zupełnie różnych twarzy. A tymczasem Blondynka miała tylko wyjść na chwilę nad Tamizę, by przewietrzyć głowę.
Wietrzyłam ją na potrzeby tej urodzinowej opowieści naprawdę skutecznie, bo przeszłam tę trasę w dzień największego sztormu, biorąc na siebie podmuchy wiatru i bryzę Tamizy dającą po oczach. W końcu tytuł Blondynki nad Tamizą zobowiązuje!








